Badacze Pisma Świętego

Grzegorz Kulik
Po śmierci Ch. T. Russella, ruch badaczy Pisma Świętego przez niego zainicjowany rozpadł się na kilka części. W Polsce jeszcze przed wojną powstały cztery główne kierunki badackie: Świadkowie Jehowy, Świecki Ruch Misyjny "Epifania", Wolni Badacze Pisma Świętego, Badacze Pisma Świętego na czele z Czesławem Kasprzykowskim. Ta ostatnia, najmniejsza grupa zaczęła w 1958 r. wydawać czasopismo pt.: "Świt Królestwa Bożego i Wtórej Obecności Jezusa Chrystusa".
Grzegorz Fels
Założycielem Badaczy Pisma Świętego był Charles Taze Russell. Obecnie działające w Polsce odłamy Badaczy nie mają takiego znaczenia, jakie miały przed wojną. Wyjątek stanowią świadkowie Jehowy, którzy przed 1939 r. nie byli zbytnio widoczni na polskiej arenie życia religijnego. Do osłabienia wpływów Badaczy Pisma Świętego znacznie przyczyniły się głosy biskupów i kapłanów, jak również głos św. Maksymiliana Kolbe, który poruszał problem sekty Badaczy m. in. na łamach "Rycerza Niepokalanej".
GF
W naszym kraju działa kilka odłamów religijnych zaliczanych do rodziny tzw. Badaczy Pisma Świętego Wszystkie one przyznają się do Russella jako swego protoplasty. Najliczniejsza i jednocześnie najbardziej znana grupa badacka to Świadkowie Jehowy (do 1931 r. nosili nawet nazwę: Międzynarodowe Stowarzyszenie Badaczy Pisma Świętego). Nie oni jednak będą głównymi bohaterami tego artykułu. Proponuję bowiem przyjrzeć się nieco bliżej, małej grupie badackiej o nazwie Stowarzyszenie Badaczy Pisma Świętego.